ای پرسشی که خواستنی‌تـر ز پاسـخیبا چون تو پرسشی چه نیازی جواب را #قیصر_امین_پوربه جواب قطعی که رسیدی یعنی تمام شدی، یعنی دیگر زنده نیستی؛ حتی اگر نفس بکشی ..زندگی نمی‌تواند پاسخ باشد، زندگی شاید پرسشی است به وسعت بی‌نهایت، و چگونه می‌شود بی‌نهایت را در ذهن محدود بشر جای داد؟! حیات ما لاجرم سؤالی است...

دو روز است که تصویر یحیی سنوار آن مرد شجاع‌دل از برابر چشمانم کنار نمی‌رود؛ مردی که در آن لحظات شبگیر، رو ترش کرد و با تنی رنجور و مجروح اما استوار، بر قصابان غاصب چوب پراند.حبّذا این چوب‌پرانی که پندها در اوست و اثرش بِه از صد موشک بالستیک! او را می‌ستایم. او را که چون کبوتری در حلقه شغالان افتاد ا...

نه اینکه نگاهم به آینده نباشد، اما به نظرم آینده، همین اکنون من است، روزهایی که دارم سپری می‌کنم و بعید است بر آن چیزی افزوده شود!اما .. دلم توی گذشته مانده است. توی خواب‌هایم، دبیرستانی می‌شوم و دنبال شماره تلفن دوستان آن سال‌ها می‌گردم، دبستانی می‌شوم و توی حیاط، دنبال بچه‌ها می‌گردم.‌ نگرانی امتح...

مجازستان بستر مزاج‌شناسی، ذائقه‌سازی و هاضمه‌سوزی است. سرآشپزهای سایبری، مزۀ دهان ملت‌ها را می‌فهمند، لقمه‌های چرب و نرم تعارف می‌کنند و در چشم برهم زدنی، آن ملت‌ها را قورت می‌دهند.از همین رو تا وقتی روی سفرۀ اجنبی نشسته‌ایم، بلع و هضم و جذب و دفع ما غیر ارادی است. برای حفظ تمامیتِ ارضی، گُردان‌گُرد...

ملاقات در ثانيه‌های مجازی قدم کلیک های‌تان برچشم حکایت دوست بیش از آنکه لقلقۀ زبانم باشد، دغدغۀ قلب و روحم است و بیش از آنکه خواهش تَنم را ادا كند، حاجت دلم را روا می‌دارد و برتر از آنكه سفرۀ نانم را فراخی بخشد، گوهر جانم را فربهی می‌دهد.سال‌هاست که در وجودم ریشه دوانده و اکنون به درختی تنومند تبدیل...

نهایت دفتر ایام ورق خورد و سال سخت، نفس‌گیر و پر ماجرای ۱۴۰۳ به واپسین پیچ گردنۀ خود رسید؛ به قول شاعر: کتاب «تلخ» تو را آب بحر کافی نیست // که تر کنم سر انگشت و صفحه بشمارم!در تمام عمرم هرگز به یاد ندارم در یک سال، شاهد چنین حجمی از حوادث حیرت‌انگیز و دور از انتظار از ماجراهای پی‌درپی بوده باشم! زم...

آدمی با تمام تلاش‌اش برای فراموشی، گاهی ناباورانه گیر می‌افتد در مقابل خاطرۀ یک عکس، توی گوشۀ آلبوم شخصی‌اش؛ یا بند می‌شود به خاطره یک فیلم، یا یک دست‌خط، یا یک موسیقی خاص خاطره انگیز. بعد، کَم می‌آورد. لمس می‌کند لحظات آن عکس یا فیلم را، حس می‌کند کلماتِ دست‌خط را و چشمانش به جای مرور لبخندها و دید...

«در جهان دو بانگ می‌آید به ضد»! حقیقت این است و جز این نیست که ایران، بین «گاو شیرده» بودن و «یوز ایرانی» بودن مخیر و در حالت بی‌وزنی است. برای سلاطین جنگل(دنیا) مطلوب، گاو شیرده بودن ایران و ایرانی است!گاوها آب و علفی دارند و از اصطبل و طویله‌ای زرین برخوردارند، اما آنها برای سلاطین جنگل، موجودیت ق...

ملاقات در ثانيه‌های مجازی قدم کلیک های‌تان برچشم ما نداریم از محمد رنگ و بو اقبال‌ لاهوری که از دانایی و توانایی و سوز و شور، آنچنان برخوردار است که می‌تواند در اعماق کوچه‌باغ‌های روح انسان نفوذ کرده، سرانگشت آفرینندگی خود را بر تار روح انسان بنهد و نغمه توحیدی و محمدی بنوازد، ابیات شگفتی دارد از ای...

غصه، خیال و بیم، چون صدای بوف کور، یا مثل نالۀ باد در بیابان خشک در شهر پیچیده است؛ گویی بها‌های سرکش فلز زرد و کاغذ سبز، آن بوف کوری است که دیگر برای شادی نمی‌خواند، که تنها برای خبر دادن از مرگ آرامش و تشویش خاطر در کوچه‌ها طنین می‌اندازد!ناراحتید؟ ناراحتیم، می‌دانم. بخاطر بحران‌های رنگارنگ، در دل...

در این خاکدان چه لذتی برتر و بالاتر از گفتن، نوشتن، خواندن و شنیدن از اباعبدالله الحسین(ع) و عاشورای جهاننورد و فلکپیمای آن گرامی امام.عاشورا -در باور من - به مثابه کلمه یا زبانی است که پروردگار به صد جلوه به وسیله آن با تمام هستی و با همۀ آدمیان سخن گفته است؛ اگر قرآن زبان «مفاهیم» خداوند است، عاشو...

روزگاری بود که من با رؤیاهایم معاشقه میکردم، بله معاشقه. رؤیاهایم از نور لطیفتر بودند و لطافتاش آب در دهانم جاری میکرد! زندگی بدون رؤیا تنگستان بود؛ چریدن جان در ضیافت سیمان بود! آدمی بدون رؤیا، به مردۀ زنده میمانست. فریبکاری سپهر تیزرو من خام را به این توهم کشانده بود که آینده آشیانۀ رؤیاهایم خواهد...

تا رفت مرا از نظر، آن چشمِ جهانبینکس واقفِ ما نیست که از دیده چهها رفتبر شمع نرفت از گذرِ آتشِ دل، دوشآن دود که از سوزِ جگر بر سر ما رفتتازه از تشییع پیکرش برگشته و نشستهام و به دیوار زل زدهام. زانوهایم را در آغوش گرفتهام و به حادثه میاندیشم. هنوز در باورم نمیگنجد. هزار پیلۀ سوال در ذهنم تنیده است؛ ...

امروز نام غزه و رفح، گلبانگ عزت و سربلندی و خط تمایز بین انسانیت، شرافت و وحشیگری و رذالت است.این شبها و روزها جنایتی نیست که در آن سرزمین غمگین انجام نشود و دروغی نیست که از حلقوم آن رژیم موقت ساخته و به دنیا صادر نگردد و قساوت و شرارتی نیست که در آنجا توجیه و تجویز نیابد.امروز «ابلیس» هم از آنچه «...

وقتی زمان بر گردۀ انسان تازیانۀ شتاب میگذارد و آدمی را [قدری] پا به سال میکند، دیگر امانتدار «یاد» میشود. اگر لحظههای سرشار زندگی را جرقّههای فروزانی بگیریم، ودیعۀ «یاد» خاکستر آنهاست.اما همین خاکستر «یاد»، گاه برای آدمی مایۀ عذاب میشود، نه به این دلیل که ما را به یاد رخدادهای شیرین گذشته میاندازد، ...

هر فردی میتواند در برابر «داشتهها» و «نعمتها» چند واکنش از خود نشان دهد؛ [مثلا] یک کتاب را میتوان خواند یا سوزاند و یا به قول مولوی بالشی زیر سر کرد:گرچه مقصود از کتاب آن فن بودگر تواَش بالش کنی هم میشودلیک از او مقصود این بالش نبودعلم بود و دا

بر تن مکن این خرقه را،چون عشق در جان تو نیست این حجـــــره داران را مبین، این جامه دکان تو نیست این بیت از تیتراژ پایانی سریال «سرّدلبران» است که این شبها به مناسبت ماه مبارک رمضان از تلویزیون پخش میشود. سرّدلبران ازمعدود تلاشهای رسانه برای بازن

برخی آزادی را مقدم بر فضیلت عدالت میدانند و عدهای دیگر حفظ نظام را بالاتر از عدالت و آزادی، و گروهی هم معتقدند عدالت مقدم بر حفظ نظام است. اما به نظر من در مصاف این سه، عدالت امتیاز بالاتری از بقیه دارد و معتقدم زخمی که از نقص عدالت در دوران جمهوری

همانگونه که یک کوهنورد اگر میخواهد از قله به هر سوی افق بنگرد، میبایست رنج راه را طاقت بیاورد و اگر در میانهٔ راه بماند تنها به یک سوی افق خواهد نگریست؛ انسانی هم که میخواهد به افق هستی نگاه کرده و هستی را چنان که هست بنگرد و حقایق امور را دریابد

آدمی فراتر از «بلوغ جسم» و حتی «بلوغ عقل»، محتاج «بلوغ روح» است؛ و تا این بلوغ حاصل نشود، فارغ از حقیقت احوال و اصلان به حق، او در زندان علم کودکانه خود اسیر و چون اطفال بر اسب چوبین وَهم و گمان سواری میکند. مولوی «علم» را بر دو نوعِ قدسی و دنیوی تق