مجازستان؟!

مجازستان بستر مزاج‌شناسی، ذائقه‌سازی و هاضمه‌سوزی است. سرآشپزهای سایبری، مزۀ دهان ملت‌ها را می‌فهمند، لقمه‌های چرب و نرم تعارف می‌کنند و در چشم برهم زدنی، آن ملت‌ها را قورت می‌دهند.

از همین رو تا وقتی روی سفرۀ اجنبی نشسته‌ایم، بلع و هضم و جذب و دفع ما غیر ارادی است.

برای حفظ تمامیتِ ارضی، گُردان‌گُردان خون داده‌ایم اما در گردنۀ سوق‌الجِیشی مجازی، شبیخون خورده‌ایم. در زمين مجازیِ بیگانه، بازی می‌کنیم و بازی می‌خوریم تا توپ ضعف و انفعال، همیشه در سرزمین حقیقی ما بوده و دستِ برتر و دستۀ بهتر، همواره در اختیار اجنبی باشد.

در هزارۀ سوم، «داده» عنصر قدرت‌ساز و «گزارش‌ها»، زیربنای هژمونی است. اگر دیروز قشون‌کشی وسیلۀ استعمار کهنه بود، در روز جاری «داده‌کاوی» ابزار استعمار نوین است. دیروز ستون‌پنجم «راپورت» می‌داد تا بر سر خودی آتش بریزند و امروز «ریپورت‌ها» آن طرفِ فایروال‌ها روی میز دشمن است.

«حکمرانی مجازی» و بالاتر و مهمتر از آن «شبکۀ ملی داده‌ها» و حتی «فیلترینگ» محدودیت یا سانسور آزادی‌های مدنی نیستند، آسانسور پلتفرم‌های وطنی‌اند. مدیریت تصویر –و به تعبیر کاستلز– انگاره‌سازی‌اند. آنها دسترسی هیتلرهای مجازی را با هدف اخاذی ویرانگر داده‌های، کنترل می‌کنند و در بوران حوادث ناگوار، بهمن‌های عظیم شُبهه را به برف شادی تغییر می‌دهند.

تفکری که می‌خواهد از کود انسانی تا مدیر را وارد کند و اساساً هنری جز واردات در آستین ندارد، حکمرانی مجازی یا شبکه ملی گزارش‌ها و یا حتی فیلترینگ را انزوای سایبری می‌داند و خودکفایی مجازی را در حد آفتابه و آبگوشت بُزپاش می‌پندارد. در این معرکه، اهل فکر و اندیشه و فرهنگ باید جلوی طرح‌های قلابی را بگیرند و طرحی نو دراندازند والا باید مجدد منتظر رسوب‌های شناختی آلوده و ضربه به منافع ملی از درون باشیم!