خار غم تو در پای دل یک ملت!

تا رفت مرا از نظر، آن چشمِ جهانبین

کس واقفِ ما نیست که از دیده چهها رفت

بر شمع نرفت از گذرِ آتشِ دل، دوش

آن دود که از سوزِ جگر بر سر ما رفت

تازه از تشییع پیکرش برگشته و نشستهام و به دیوار زل زدهام. زانوهایم را در آغوش گرفتهام و به حادثه میاندیشم. هنوز در باورم نمیگنجد. هزار پیلۀ سوال در ذهنم تنیده است؛ کدام را پروانه کنم تا کمی آرام شود؟!

میدانم که سیاستمداران را نباید چندان دوست داشت که نتوان دربارۀ آنان داوری کرد. در سیاست، هیچکس، ارزشمندتر از کارنامهاش نیست اما «سید»، به معنی مرسوم و مألوف «سیاستمدار» نبود، او سیاست را تطهیر کرد، طرفه آنکه پیش از او سیاست حقیقتاً مهوع و مشمئز کننده بود.

«ابراهیم» ققنوسی بود که از خاکستر سیاست برخاست و محرومانِ نادیده در دورترین نقاط کشور را دریافت، به مروت و مدارا درد دلهایشان را شنید. جمعه و تعطیل نداشت و کلنگ نمایشی بر زمین نکوبید و مردم را از طریق ویدئوکنفرانس و شیشه دودیِ شاسیبلند ننگریست. رذالت و طعنه داخلی و خارجی را ندید و نشنید، اما نیاز و ناله محرومان را به گوش گرفت. سر از پانشناخته و بیقرار، به دلداریشان شتافت و در سیل و زلزله و درد، با سر و روی خاک و گِل آلود اما چهرهای پرامید، از آلامشان کاست. مردم او را در مناطقی دیدند، که پای هیچ فرمانداری به آنجا نرسیده بود، چه رسد به رئیسجمهور.
مردم تا ظهرگاه سیام اردیبهشت ماه که «ابراهیم» بر سفینه سفر آخر قدم نهاد، او را دلداده خدمت دیدند و با همین خصلت به خاطرش سپردند. او به نمادهای انقلاب اسلامی پیوست و این پاداشی نیک، به سه سال بیقراری و کف بر لبی و عاشقی او بود.

من تاکنون برای هیچ سیاستمداری گریه نکردهام. اما صبوری، نجابت، مظلومیت، ترک پیله و دوری از وجاهتطلبی سیاسانه و آیندهجویی و بیمزدگی از جنس قدرت این سید جانسوز است. «بیا به شام غریبان و آب دیدۀ من بین»! و نه من، «کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد».

مفتخرم که سه و هفت سال پیش، دو بار به او رأی دادم. مبتهجم که در هر دو دوره، عدهای را ترغیب کردم تا به او رأی بدهند. مباهیام که در عمل، همان بود که حدس میزدم و خوشحالم که نهایتا در چنین روزی، خدا او را پسندید و امام رضا(علیهالسلام) او را نزد خود خواند. این فراخوان بر او مبارک و بر ما تسلیت باد.

چیزی که کمر جمهوری اسلامی را خواهد شکست......