جمال چهره انقلاب..

در ایران بهانه برای مخالفت با نظام جمهوری اسلامی کم نیست؛ از فسادهای سرسامآور اقتصادی تا فساد سیاسی چون قبیلهگرایی چپ و راست، حلقه بسته مدیریت تا وزیران چندصد میلیاردی و لواساننشین تا بوروکراسی اداری آزار دهنده و تحقیر کننده تا رئیسجمهوری که برای چند رای ناقابل، حکومتش را به ۳۸سال زندان و اعدام متهم میکند و در برخی امور هم مهمترین اپوزیسیون نظاماش میشود!

با این همه، برای بسیاری این سوال مطرح است که چطور چنین نظامی همچنان برجا و برپاست؟

حقیقت آن است که من پاسخ این سوال را از پشت صحنه نظام و انقلاب گرفتهام. چون معتقدم انقلاب ویترینی دارد و پشت صحنهای، ویترین همان است که ملاک قضاوت عامه مردم است، اما دوام و بقاء نظام به مدد مردان پشتصحنهاش است. افرادی چون مرحوم عبدالله والی و هزاران مرد ناآرام و بیقرار حاضر چون او که مسولیت رسمی ندارند، دیده نمیشوند و وظیفهای جز روشنایی و گرما بخشی نمیشناسند.

جمهوری اسلامی یعنی این مردان و اگر این مملکت لطف، برکت و رحمت معنوی و الهی دارد از صدقه سر این آدمهاست، والا مدیر لواساننشین کمترین اثرش کشاندن آدمی به وادی بیتفاوتی است.

به قول مرتضی آوینی اگر انقلاب هیچ دستآورد دیگری جز تربیت چنین انسانهایی نداشت، به همه اهدافاش رسیده بود. به همین دلیل میتوان مردانی چون مرحوم حاجوالی و از نسل امروز چون محسن حججی و... را در شمار براهين علاقمندی و دلبستگی به انقلاب آورد و چونان حافظ گفت:

بهرغم مدعیانی که منع عشق کنند
جمال چهرۀ تو حجت موجه ماست..