
مولوی میگوید: در بهاران کی شود سرسبز سنگ// خاک شو تا گُل برآید رنگ رنگ // سال ها تو سنگ بودی و دل خراش// آزمون را، یک زمانی خاک باش! در ادبیات پارسی و اصطلاحات عرفی ما همواره «خاک» مظهر تواضع و فروتنی است و در مقابلش «سنگ» نماد سرسختی و تکبّر. شاید با عنایت به همین معناست که مولانا در این ابیات توصیه به اندیشیدن میکند که چرا در فصل بهار، سنگ ها رویش ندارند، و در مقابل این خاک است که منشأ حیات و طراوت در طبیعت است؟ و بعد خود پاسخ میدهد که چون سنگ ها سخت و متکبّرند. مولوی میگوید بسیاری از ما آدمیا...
ادامه مطلب