نوشتن..

پیشتر به سختی فکر میکردم و به راحتی مینوشتم، حالا به راحتی فکر میکنم و به سختی مینویسم. هنگام تفکر، سوژهها به خوبی به اندیشه درمیآیند، اما به محض نوشتن جنون نوشتار مرا پس میراند. سوژهها رو برمیگردانند، انگار که عزیمت به واژه را برنمیتابند.

شاهد ذهنی بی تأمل نوشتن قادر به اثبات خود نیست. ادراکی که هم هست و هم نیست بیقرار میشود، مجنون میشود. آن وقت است که به متن بیاعتنایی میکند، مقاومت میکند و تسلیم نمیشود. نوشتار سلوک میخواهد: پیوند ادراک به نگارهی دلخواهاش و بازنمایی نگاره در واژه. نوشتار ریاضت میخواهد: بازآفرینی بصیرت متن. نوشتن عطش پیمودن میخواهد، عطش رسیدن، عطش وصال به معنا. آنگاه که تفکر با متن یکپارچه میشود، ذهنیت به عینیت و مجاز به واژههای حقیقی پیوند میخورد و متنی ناب میآفریند. نوشتن سماع تفکر است.

چیزی که کمر جمهوری اسلامی را خواهد شکست......