کوروش

هفتم آبان را برخی روز کوروش نامیدهاند. پادشاهی از سلسله هخامنشی که در کشور ما سالیانی است محل معرکه اختلاف است.

در ایران عدهای معتقدند که کوروش با بقیه پادشاهان ظلم و جور تفاوتی ندارد و برجسته شدن و توجه بیش از حد به او، بوی طوطئه یهود را میدهد، اما در آن سوی ماجرا عدهای او را پدر خطاب کرده در حد پرستیدن بالا میبرند و سرِسجده بر سنگ مزارش میگذارند و در پناه نام او بر مظاهر مسلمانی، و بر همه چیز میتازند و بر ملیگرایی افراطی تاکید میکنند.

من اما اگر قول علامه طباطبایی در المیزان درباره مصداق ذوالقرنین که خداوند او را به عدالت و قدرت و شکوه ستوده است را بپذیرم، کورش را یک پیامبر پادشاه مینامم که میتوان او را با سلیمان نبی قیاس کرد. علامه طباطبایی درباره مصداق ذوالقرنین در سوره کهف نکاتی را یاد آور شده و نهایتا نظریه ابوالکلام آزاد مبنی بر اینکه کوروش همان ذوالقرنیین است را تایید و ترجیح میدهد. ضمن آنکه در کتاب مقدس هم ستایش بیمانندی از کوروش شده و او را در حد یک پیامبر ستوده است.

شیفتگان نام کوروش اگر عاقل باشند با توجه به همین استناد، میتوانند کوروش را یک رهبر بلامنازع جهانی تلقی کنند که نظیر او را در تاریخ پیش از اسلام ایران و جهان نمیتوان یافت و هیچ شخصیت تاریخی قابل سنجش با او نیست.

اما نکته تاسفبار این است که علیرغم شهرت کوروش به موحد بودن (یکتاپرستی)، نوع دوستی، مدارا، صلح و احترام به ادیان (خدای بابل و دین یهود) و... مدعیان پوچاندیش و دراز دستان کوته آستین و این دهان بازان چشم و گوش دوختهای که امروزه او را مصادره به مطلوب کرده و سنگ افراطیاش را به سینه میزنند تقریبا هیچ خصلتی از او را با خود همراه ندارند، و بیآنکه به آرمانهای به اصطلاح پدرشان بیاویزند، وقیحانه و کودکانه با ارزشهای مورد پسند او، به نام خود او، و باستانگرایی و میهنپرستی در میآویزند. ظاهرا برای این عده جهالت و لجاجت چارهای جز حماقت و وقاحت نگذاشته است.

پن: رحمت و رضوان خداوند بر شهید مطهری که با کتاب خدمات متقابل اسلام و ایران کوشید دو وجه یا دو بُعد فرهنگ اسلامی و ایرانی را با نگاهی متعادل و خردمندانه ببیند و بسنجد و بستاید.

چیزی که کمر جمهوری اسلامی را خواهد شکست......